Q(",Q) kwang ღ♥๏:::

บางคนได้ผ่านเข้ามา
คนที่เกิดมาทั้งชีวิต ก็ไม่เคยพบคนแบบนี้
ผ่านมา...และผ่านไป
เหลือไว้แค่ความทรงจำดีๆ
ให้ได้คิดถึงเท่านั้น

คนบางคนเกิดมาเพื่อเป็นที่รักของคนหลายคน
บางคนเกิดมาเพื่อที่จะรักคนหลายคนพร้อมกัน
ในขณะที่บางคนมีความรักให้ใครบางคนอย่างหมดใจ
แม้ไม่เคยที่จะได้รับกลับมาเลยก็ตาม
มากมายเหลือเกินนะ รูปแบบของความรัก
แล้วใครล่ะกำหนดว่าใครคู่กัน?

บางทีที่เราคิดว่า คน คนนี้เหมาะสมกับเราที่สุด
แต่ความคิดนี้ที่เกิดจากเราคนเดียว
ที่ตัดสินเค้าในมุมมองที่เราเห็น
แน่ใจได้ยังไงล่ะว่า “เราเห็นทุกด้านทุกมุมของเค้า”

วงกลม ถึงจะตัด จะผ่า ยังไง
มันก็ยัง สมมาตร
จะมองจากมุมนี้แล้วไปมองอีกมุมหนึ่ง
ทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิม

สี่เหลี่ยมคางหมู
มีแต่ต้านที่ไม่เท่ากัน มองจากมุมนี้เป็นแบบหนึ่ง
จากอีกมุมก็เปลี่ยนความยาว ความลึกไปอีก
กว่าจะมองเห็นครบทุกด้านต้องใช้เวลานานพอดู

อาจจะเป็นทฤษฎีมากไป
แต่การตัดสินใครสักคน
มองดูกันให้นานๆ ดูกันให้ทั่วๆ
ว่าเค้ามีกี่เหลี่ยมกี่มุม
หรือมีช่องว่างตรงไหนหรือเปล่า

และอย่าลืมให้เค้าเห็นทุกด้านที่เรามีด้วย
มันถึงจะยุติธรรม
แล้วค่อยมาตัดสินใจกัน

การตัดสินใจของเค้าจะออกมาเป็นอย่างไร
ยอมรับมัน
เพราะเค้าไม่ใช่เรา และเราไม่ใช่เค้า
บางทีเค้าอาจอยากมองหารูปอื่นๆ
ที่มีเหลี่ยมมุมต่างจากเราดูบ้าง

แค่การที่เราได้รู้จักกัน
กับคนที่ทั้งชีวิตเราอาจได้เจอคนแบบนี้แค่ครั้งเดียว

แล้วที่เค้าได้ผ่านเข้ามาในชีวิต
เป็นความทรงจำที่ดีแก่กัน
ที่แค่ได้นึกถึงเค้าในวันที่เราไม่มีใคร
แค่คิดถึงเท่านั้น...ว่าอย่างน้อยเราก็เคยมีเค้า
เพียงพอแล้ว...ที่จะทำให้เราเดินต่อไป

ซักวันนะ
เราอาจจะได้เจอกับคนที่ตัดสินใจเหมือนเรา
หรือ
บางทีอาจจะเป็น...เค้า....ที่เดินกลับเข้ามาหาเราเอง

เพื่อน  คือคนที่ไม่ต้องอยู่ด้วยกันก็รักกันได้  ไม่ต้องเห็นหน้ากันทุกวันก็รักกันได้  ไม่ต้องหวานใส่กันก็รักกันได้  แต่รักอยู่ฝ่ายเดียวเป็นเพื่อนกันไม่ได้  เพราะ "เพื่อน"  ไม่ได้เกิดขึ้นมาพร้อมหน้าที่อย่างคำว่า  "พ่อ-แม่"  ไม่ได้จบลงพร้อมหน้าที่อย่างคำว่า  "แฟน"  แต่เกิดจากการกระทำซึ่งกันและกัน  จะอยู่หรีอไปใช้  "ใจ"  เป็นเกณฑ์

เพื่อน  คือคนที่เราไม่ต้องนอนร้องไห้คอยโทรศัพท์ทั้งคืน  เพื่อนก็โทรมาหา

เพื่อน  ฐานะ...ไม่ใช่ตัววัดว่าใครจะเหมาะเป็นเพื่อนใคร  หน้าตา...ไม่ใช่มาตรฐานบอกว่าใครควรจะเป็นเพื่อนใคร  แต่น้ำใจ...จะเป็นเครื่องชี้ให้เรารู้ว่า  ใครที่ควรจะเป็นเพื่อนเรา

เพื่อน  จะอีกกี่นานเพื่อนก็ยังเป็นทั้งรอยยิ้ม  และเสียงหัวเราะที่ไม่มีวันเลือนหาย  เพื่อนคือคนที่เรามั่นใจ  อยากไปหามากที่สุด  ไม่ว่าจะในยามทุกข์หรือยามสุข

เพื่อน  คือคนที่แอบมาปรุงแต่งชีวิตเราซะจนกลายเป็นอาหารจานแปลก  มีทั้งหวาน  ขมอมเปรี้ยว  เดี๋ยวเติมความห่วยใย  เดี๋ยวใส่ความรัก  หมักเป็นความผูกพันจนได้ที่  สุดท้ายก็กลายเป็นอาหารจานดีที่ไม่มีผักชีโรยหน้า  แต่ว่าเติมความจริงใจได้จนเต็มจาน

เพื่อน  เวลาที่เจ็บปวด  เพื่อนเป็นคนเดียวที่ทำให้รู้สึกว่า  โลกนี้...ไม่มีแห้งแล้งน้ำใจเกินไปนัก

เพื่อน  เพื่อนก็เหมือนเสื้อตัวเก่งที่เราจะหยิบใส่ทุกครั้งที่เราต้องการความมั่นใจ  และเมื่อพ้นเวลานั้นไป  เสื้อตัวนี้ก็ยังแขวนอยู่ในตู้เสื้อผ้าใบเดิมเสมอ  เหมือนกับเพื่อนที่จะอยู่กับเราในวันที่เราไม่สบายใจ  แต่ในวันที่เรามีความสุข  เพื่อนก็ยังอยู่ในใจเราเสมอ

เพื่อน  การได้นับชื่อเพื่อนทีละคน  ทีละคน  ในยามที่เราเติบโตขึ้นเรื่อยๆ  มันช่างมีความสุขและวิเศษที่สุด  เพราะนั่นหมายความว่า...เพื่อนจะไม่เลือนหายตามกาลเวลา  แต่จะสงบนิ่งอยู่ในใจ  และความทรงจำ

เพื่อน  ถ้าถามว่า  "เพื่อนสำคัญแค่ไหน"  คงตอบว่า  "บอกไม่ได้"  และถ้าถามว่า  "ไม่มีเพื่อนจะอยู่ได้มั๊ย"  ก็จะตอบว่า  "อยู่ไม่ได้เช่นกัน"

เพื่อน  คือองค์ประกอบเล็กๆที่ทำให้การมีชีวิตนั้นยิ่งใหญ่

เพื่อน  ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตเรา  จะเห็นเพื่อนบางครั้งก็มาเป็นคนแรก  แต่บางครั้งก็มาเป็นคนสุดท้าย  แต่ถึงช้าที่สุด  ก็ยังทันซับน้ำตาให้เราอยู่ดี...

เพื่อน  เพื่อนไม่เคยร้องขอ  ไม่เคยขีดเส้นให้เดิน  เมื่อได้ยอมรับใครซักคนเป็นเพื่อนแล้ว  ก็จงยอมรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นเพื่อน

เพื่อน  เพื่อนกันสำคัญคือจริงใจ  ชื่นชมยามได้ดี  กับเตือนสติยามวู่วาม

เพื่อน  เพื่อนไม่ใช่คนที่จะผ่านมาเพียงเพื่อจะผ่านไป  แต่เป็นคนที่สื่อความรู้สึกของจิตใจถึงกันได้ตลอด  ตราบใดที่โลกนี้ยังมีความจริงใจ  คำว่าเพื่อนจะไม่เลือนหายตลอดกาล...

"ความรู้สึกหนึ่งที่เกิดขึ้นได้กับทุกๆคน  เป็นความรู้สึกที่อาจมีใครหลายๆ คนไม่รู้สาเหตุและผล 

ว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร  เมื่อรู้ตัวก็เกิดขึ้นแล้ว

ความคิดถึง...นี่คือสิ่งที่ใคร่อยากจะบอกให้รู้  บอกให้ใครคนหนึ่งที่เรารู้สึกอย่างนั้นได้รับรู้"

บางเวลา...อยากบอกด้วย...คำพูด 

บางเวลา...อยากบอกด้วย..สายตา 

บางเวลา...อยากบอกด้วย...ความรัก 

ทุกๆเวลา...อยากให้รู้ว่า...คิดถึงนะ 

แต่คุณรู้ไม๊ว่า...เหล่านี้

จะไม่บังเกิดผลใดๆ ได้เลย...

หากเป็นเพียงแค่ความคิดของคุณฝ่ายเดียว

"ความหาญกล้า"  ที่ไม่ใช่ว่าจะต้องแสดงอะไรมากมายนัก

ไม่ต้องไปออกรบที่ไหน   ไม่ต้องมีเหรียญกล้าหาญใดๆ  

ไม่ต้องได้รับคำยกย่องชมเชยจากนายพล นายพัน 

และไม่ต้องอีกมากมาย... 

"คิดถึงนะ"  แค่นี้...รู้ไหมว่า  โลกนี้ทั้งโลกของคุณก็จะสว่างสดใส 

ไม่หมองมัวอีกต่อไป...ที่สำคัญ

ใครคนนั้นของคุณจะได้รับรู้บ้างว่า  คุณคิดอย่างไร 

มันไม่สำคัญหรอกว่า  สิ่งที่จะตอบมาจากเขาหรือเธอคนนั้นจะเป็นเช่นไร

แต่มันสำคัญแค่ว่า...คุณได้บอกแล้ว 

และคุณก็ได้ให้สิ่งที่ดีที่สุดกับเขา...เท่าที่คนๆนึงพึงจะสามารถหามาให้อีกคนหนึ่งได้

พูดดูสิว่า  "คิดถึง"  บางที...ในไม่ช้า  คุณอาจจะได้คำๆนั้นกลับมา..